فهرست اشعار اهدایی به برخی از شاعران عزیز
روش یافتن شعر: شعر نو : کتاب مشق های اوقات بیکاری/ یافتن دفاتر ۱ ـ ۷/ کلیک روی کد شعر
۱٫ با توجه به این که حقیر به ندریج با شاعران اشنا گردیده، و در طول این مدت نیز به تدریج عضو سایت های مختلف گردیده، با بسیاری از شاعران محترم به تازگی اشنا گردیده ام، نتوانسته ام به آنان شعری اهداء نمایم. انشاء ااه در سال ۱۳۹۱ ، هر سروده ای که داشته باشم به این دوستان ـ از قلم افتاده ـ اهداء خواهم کرد. طلب بخشش می کنم.
۲٫ شعرهای اهدایی ، خطاب به شاعر محترم نیست، بلکه احترام به ایشان است.
۳٫ در تخصیص شعر به شاعر محترم ، ابداً تعمد یا انتخابی در کار نبوده است.
۴٫ اگر اهداء شعر به شاعرمحترمی، باعث رنجش وی گردد، پیشاپیش از ایشان پوزش می طلبم. لطف نموده مرا مطلع تا جبران نمایم.
دفتر دوم : داستان درخت و تبر
نام شعر کد شعر اهداء به شاعر
تبر ۱ ۱ پژمان ترکمان (آفتاب)
تبر ۲ ۲ علی حیدری معاف
درخت ۱ ۳ بهرام آریان فر (آرام)
درخت ۲ ۴ سید ظاهرموسوی
درخت ۳ ۵ ساراچگنی زاده۵
تبر ۳ ۶ بهرام خزایی
تبر ۴ ۷ سمیره خوش نوری
دفتر سوم : شعر آینه
آینه ۱ ۱ حمیدرضا دولتی (معراج)
آینه ۲ ۲ بهروز قاسمی (رها)
آینه ۳ ۳ محمد رضا لطفعلی آینه (دلنواز)
آینه ۴ ۴ محمد رضا لطفی
آینه ۵ ۵ ستاره مشرقی
آینه ۶ ۶ علی رضا امیرخیزی
آینه ۷ ۷ لیلا حیدری
آینه ۸ ۸ ستاره چگنیان
آینه ۹ ۹ افلاطون پاشایی پور
آینه ۱۰ ۱۰ معصومه عرفانی
آینه ۱۱ ۱۱ غلام علی بهروزی
آینه ۱۲ ۱۲ علی عبدالهی
دفتر چهارم : تنهایی ، سکوت ، انتظار
پرواز در مه ۱ علی مولودی
کوچ غریبانه ۲ ژیلا راسخ
شاید دوباره برگردد ۳ احمد البرز
خورشید ۴ مهدی یوسفی زاده (لولی وش)
دَخیل ۵ محمدحسن چگنی زاده
زمستان ۶ زهرا وفایی (میترا)
سکوت ۷ عماد بهاری
چراشعرم نمی خندد؟ ۸ حامد زرین قلمی
شماره ی سینه ۹ محمد جوکار
به گاه خنده می گریم ۱۰ مهیار سنایی
دفتر پنجم : شعر خیابان
باران می بارد ۱ آرزو پناهی ( باران)
سرود فریاد ۲ رضا محبی راد (مجنون)
آسمان ابر بهاریست دگر ۳ کریم لقمانی
خنده آذین لب است ۴ سمیه سبحانی
آسمان هم گریست ۵ برات رفیعی
کبوتر ۶ حمیدحمیدی زاده
مرگ یک کودک خیابانی ۷ اشرف السادات سادت
لباس شعر تو ۹ رضا قنواتی (خیال)
به کدام گنه بسوزم؟! ۱۰ زهره براتی (شطحیات)
اشک در لبخند ۱۲ به دلیران وطن، که جایشان
در این عید خالی بود
مردان شهر من ۱۳ سعید مطوری (مهرگان)
سفره ی گرسنگی تو ۱۴ سیدحاج فکری احمد زاده ( ملحق)
لب های گرسنه ام ۱۵ علی اصغر یزدانی (تراب)
پنجره ۱۶ برات رفیعی
دفتر ششم : عاشقانه ها
زندگی قصه ی تلخی ست ۱ ستاره حیدری ( بیجار)
تراروزی با خود خواهم برد ۲ زیبا آصفی (آمین)
قسمت ۳ صدیقه میری
زلیخای ما ۴ نسترن خزایی (ن.مهتاب)
قصه ی عشق ۵ مهناز چالاکی
کارون من ۶ حجت الله یعغوبی نژاد
جدایی ۷ ایمان فخار
بیدارم ، آری ۸ غلامحسین جمعی
لیلی ۱ ۹ ندا اسدی
نمی داند که می دانم ۱۰ محمد ترکمان (پژواره)
هم نفس ۱۱ منوچهر منوچهری
لیلی ۲ ۱۲ حاج علی صادق لو
لیلی ۳ ۱۳ آناهیتا بنی اسدی
لیلی ۴ ۱۴ رضا پیروزیان ( بی نشان)
لیلی ۵ ۱۵ جاسم ثعلبی
لیلی ۶ ۱۶ مجید شاکری حسین اباد
دفتر هفتم: آتش ، خون ، شهادت
نگو آن جا تو تبعیدی ۱ تمامی بچه های تفحص
جانباز ۱ ۲ جعفر سمنبر
پلاکت کو برادرجان؟ ۳ سردار شهید علی هاشمی
بهاء ازادیت جانم بود. ۴ عباس باوری
تقدیم به شاعر : سارا چگنی زاده
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سکوت گفتا:
ترا من حافظم ،
ای سرو.
درخت خشک بی آرام
که درسَرشوق سر سبزی تو می کاری.
ز سر سبزی چه می جویی؟ بمان با من
ولی از باغبان رسته
زبان را در دهان بسته.
…………
درختِ سرو خشک گفتا:
هوایِ ماندنی از سر به پا دارم
که سر سبزی به سر ،
من ریشه می کارم
نه راهم با تو یک راه است
نه با تو هم دلی دارم .
……………..
چنین با تو نشستم،
ای سکوت عمری.
که اینک در دل شب
بدون خنده ای بر لب ،
تکیده خشک و بی پروا
سرود وصل فردا را همی خوانم..
اهواز ـ ۱۸ آبان ۱۳۹۰
تقدیم به شاعر : آناهیتا بنی اسدی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
یادش بخیر عشق،
یادش بخیرمجنون گری من با لیلی
یادش بخیر لحظات جوانی ذبح شده ام
در پای او.
اشک ها ،
لبخندها،
گل واژه های شعر من
بر گیسوان پریشانش.
…………
بگذریم
چه محکم گذشت لیلی
ازروی جنازه ام.
و چه می خندم من،
زهرخندم را می گویم
بر لحظه ی هم چنان
با لیلی مردنم را.
عشقم آتشی ست
از جنس جهنم لیلی. اهواز ـ ۷ آذر ۱۳۹۰
تقدیم به : مجیدشاکری حسین آباد
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آی لیلی،
می بینی
عشق در رگ های
یخ زده ام
سبزمی شود؟
آی لیلی،
می شنوی
در دل خسته ام
اشک ضجه می زند؟.
آی لیلی می بینی
مرگ را
که انتهای دردِ کهنه ی من بود
در زمستانِ فاصله ها
خیلی جدی نمی گیرد؟
شاید روزی
سکوت ام نعره ای بکشد
شب بشکند
سایه ها ترک بر دارند
” باز باران ببارد “
اهواز ـ ۲۰ آذر ماه ۱۳۹۰
تقدیم به شاعر : حاج علی صادق لو
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
یادش بخیر، آن روز
که لیلی را من عاشق بودم.
در آتش نگاهش
تمام وجودم را می سوزاندم
به عشق.
گرچه زخمیِ تیرعشقش بودم
اما، چشمانش تصویرفردایم بود.
حُجب و حیایش
شرمی به پهنای صورتم بود.
غریبه گی معصومانه اش آینه ی شرمی بود
در برابرم.
لبخندش
دریای ساکتِ غمگینی بود
درگم گشتگی عطش همیشه گیِ
لب های خشکیده ی من
و نگاهش به وسعت انتظارِ
همه ی آرزوهایم.
وه، که چه زیبا بود لیلی
و چه زیبا بود قامتش
و چه عاشق بودم من،
مجنونِ لیلی.
……………
اما، چه زود سرآمد
گم شدن من
در تمامی وجودش،
عشق لیلی، نه،
که سودای لیلی با من. اهواز ـ ۷ آذر ۱۳۹۰
تقدیم به شاعر : سید ظاهر موسوی
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
درختِ سرو خشکی گفت:
ای خار
اگر بینی که من خشکم ،
و با یاران هم دردم
سرود درد می خوانم ،
به دل سنگین غمی دارم.
درختی بی ثمر بودم
سکوت هر دم مرا می گفت:
که بنشین ساکت و آرام
زمین بر خود همی بالد
که براو سایه اندازی
دراین آبادی ویران.
تو با من بی صدا بنشین
که آن مردِ تبر بر دست
حدیث بی وفایی با تو می دارد.
ببین بانگ جفا بر لب همی دارد.
که بر تیزی نیش آن تبر نازد.
بترسم لحظه ای، خلوت
ترا با دستِ چوبین اش
ز جنگل کم کند
یک شب….
اهواز ـ ۱۸ آبان ۱۳۹۰
به شاعر : بهرام آریان فر (آرام)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
درخت بی بَر وُ
برگم
اگر بی برگ و بی شاخه
بمانی بر زمین،
ساده
بدان یک دَم ترا آن دم
که جنگل خفته است در شب
زند آن باغبان پیر
ز ریشه قامتت
بی شک.
اهواز ـ ۱۸ آبان ۱۳۹۰
تقدیم به شاعر : علی عبد اللهی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آن روز که چشمانم
خیسِ نبود ِ چشمان ِ تو بود
بر دلِ آسمان پاشیدم،
اشک های بی کسی را….
آسمان هم گریست.
یادت می آید؟
راستی!!
چرا باران طعم حرف های ترا می داد؟
اهواز ـ ۱۹ / ۱ / ۱۳۹۱
تقدیم به : سمیره خوش نوری
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چه محکم،
می کوبد،
برادرم،
بر پیکر درختانِ سبز ِباغچهِ مان،
با تبری کهنه.
از همسایه ی بالا سری مان
آورده بود.
پدرم گفته بود :
درختان ایستاده در مسیر
اشتباهی ایستاده اند. اهواز ـ ۲۱ اسفند ۱۳۹۰
من مست جمال تو ، ای یار بده مـی را
بردی تو همه هوشم ، بسیار بده می را
هرشب به سحر شمعی، من مست چو پروانه
بـر گِرد تـو می سوزم، بسیار بده می را
از سـوز و شَرَر ساقـی، ایـن دل شـده ویرانه
آواره به هـر کـوی وُ، بـازار بده می را
این بنـده گرفتار است ، بر خـال لبت ساقی
دیگـر چــه دهـی دل را ، آزار بده می را
هـر دم که شوم از خود ، روی تو همی بینم
دل را به همیـن حالت ، بگذار بده می را
مِنت بنمــا بـَر مـَـن ، بنمـا عیـان رویـت
می دانی که می پوشم ، اسرار بده می را
از خانقه و مسجد ، بیرون زده اند”بیدل”
او را تـو به میخانه ، بسـپار بــده می را
اهواز ـ ۱۷/۱۰/۱۳۷۶
